Speśa un bósch poch drì d’un fòs,
tôt i dé uiè un pè…tross,
che sfurgata a tla tera
da mateina fina sera,
e pó u s’met s’un marugòn,
a cantè al su canzon.
Ló e ralegra se su chént,
chi ch’lavora a ti chémp,
impinénd pó e su cor ad letizia e buonumór.
Che l’amniva l’éra an,
ma un dèva nisun dan,
anzi l’éra a d’aiut,
perchè ló ogni minut,
e magnéva i bigat,
perchè ad quei l’andeva mat.
Uiè stè un an, che un sach a d’niva,
l’éva cuèrt persin la siva,
dóv che, che bel raźitin,
l’arpunsèva i su źampin.
Quant l’inverni l’è pó pas,
un s’vidiva pió che raź,
e un de sòta un gat d’niva,
propia ilé du chè durmiva,
de pètross l’éra snò rèst,
un cióf ròss a de su pèt…
Luciano Monti
