Dedico questa mia zirudella a tutte le sanguigne donne romagnole…
La bughida
L’era andè a fè la bughida
a te rei sla su cugnida,
a si pan sporch d’una stmèna,
che l’ha cmènz lavè a la mèna:
quant l’è arvata mal camiši,
che a gl’era sguèš tôt sliši,
la sn’è incorta che ma una,
quela cl’era la piò bona,
a te col l’éva qualcosa,
che pareva ad culór rosa
e alora pién, pianin,
lia lai guerda piò da všin
e la véd boja d’un prét
cl’era sporca pó ad ruśet.
Lan cridiva mi su oç,
ilè a tl’aqua a da d’znoç,
e tla testa źa ui pareva,
d’vé qualcosa cui spunteva,
“ Ah che porch de mi marid,
e và fnì cu m’ha tradid,
vapulà che quant vin cheša,
ai faź fè sóbti vališa…
a sca g’ombri a te cervel,
un ent pò un gni vin mel,
lan putiva pora dona,
mai pensè che una persona,
cumè cl’era ste e su om,
che ad fè al corni e foss stè bon,
ui pareva or pansènd,
quant cl’andeva a te chémpsènt,
che ui mites pó na gran maśa,
ancor pió che andè a la meśa,
“ T’è capì che traditór,
ló l’andeva a fè l’amór,
a se, se e mi bel om,
t’ci davéra un purcacion,
e mè pora l’invurnida,
a stè iqué a fè la bughida.
Schi pensier pó la Marisa,
pién, painin la và vèrs chèša,
e studiènd cumè che porch,
ui duvés paghé che tort…
E isé arvat mizdé,
ló u s’apreśa per magné,
la Marisa cumè gnint
lai surid si su bei dint,
e pó dop lai dà un bicir,
che pareva pin d’vèin nir,
che cl’elt sóbti a t’un fié
u s’ingola ilé per lé,
ma s’un rógg e spuda via
cla purchera cl’év meś lia,
perchè u n’era propia vein,
ma che inveç l’era šidein:
“Ma, Marisa cus t’mé dè,
tam vò propia invlinè ?”
“Invlinè un saria gnint,
cut ciapes dó-tré aźidint…
sa cal corni ch’ta m’è fat,
l’è anche trop cumè cat trat !”
“Ma, sa ét at che cervel,
tan duvrés gnénca pansel !”
“A sè, sè… e la camiša ?”
“Ma sa dit la mi Marisa !”
“ E alora che ruśet,
tôt d’intorna me culèt ?”
“Mo valà, mo laśa andè,
a iho fèma, a vói magné !”
E isé tra lia e ló,
iè andè aventi un bel pò,
fina a che iha fat i rasp
e saltrein tôt dó iè casch…
e un sóra cl’elt stug-lid,
dop un pò i s’è pašid,
pó sun beš e una careza
arcurdènd la giovineza
e pansènd me lór ardór
i s’è meś a fè l’amór.
Ma d’alóra la Marisa
me culét a dla camiša,
ogni dé lai guerda ad fét
che un gni sia un pò ad ruśet…
Luciano Monti
